Cellphone

Ang bilis talaga ng teknolohiya ngayon. Patindi ng patindi ang mga features ng lumalabas na cellphones. Ang problema ay budget.  Ang mga high-tech na cellphone,  ang presyo umaabot na ng  at least P 50,000.00.  Ang swerte talaga ng mga mayayaman, sandali lang sa kanila bumili ng mga ganitong phones, tulad ng i-phone 4, samsung galaxy, nokia c7 at yung blackberry torch…

Naalala ko noong araw, kapag may landline ka sa bahay nyo, mayaman na ang tingin sa inyo at maraming kapitbahay ang makikitawag. Sikat ang family na may landline sa buong barangay. Dati kasi ang tagal mag-apply para makabitan lang ng landline.   Nasa elementary pa ako noong nag-apply  ang tatay ng kababata ko para makabitan sila ng landline, pero college na sya noong nagka-telepono sila.  Ganun katagal ang pag-aaply ng telepono noong araw!  Noong wala pa ang cellphone, uso pa yung may telepono sa tindahan tapos magbabayad ka ng limang piso para sa  tatlong minutong tawag at piso kada  dagdag ng isang minuto. “No telebabad” pa nga kasi nakakahiya sa ibang nakapila. May ganitong eksena pa bas a ngayon? Siguro sa mangilan-ngilan na lang na lugar.

Ngayon ang cellphone kumpleto na sa lahat ng features. All in one na. Pinagsama-sama na ang alarm clock, flashlight, calculator, camera, video, calendar, game stations, radio, tv, wi-fi at internet. Kung dati hindi lahat ng bahay may landline, ngayon halos lahat ng tao may hawak ng cellphone. Ang presyo kasi ng cellphone abot kaya na ng lahat.  Isa pa ang cellphone ngayon “necessity” na ang turing at hindi na isang “luxury” item.  

Naalala ko nga na dati ang cellphone malalaki at hindi colored. Meron pang “CI” o investigation na tinatawag bago ka makagamit ng cellphone. May nakakaalala pa ba nito?  Wala pa kasi noong “prepaid” kaya ang pagbabayad ng cellphone laging “postpaid”. Meron pa ngang isyu noong “cloning”. Yun bang na tsa-charge ka  sa tawag ng iba? Ang dating mga cellphone, bukod sa black  lang ang kulay, may limit pa ang characters na pwedeng isulat. At dahil limited lang ang mga salitang pwedeng isulat sa isang message at para makatipid, nauso yung pag-papaikli ng mga salita.  Pilit na ipinagkakasya ang isang  mahabang pananalita at ipinagdurugtong ang mga na kataga para isang beses lang mag-send ng mensahe kasi piso ang halaga ng isang  “message sent”.

Ang mga usong unit ng cellphone noon ay ang mga Nokia 3210, 3310 at yung 5210.  Nauso pa nga yung mga “cute messages” at mga “quotes” na kung tawagin ay mga “forwarded text”. Uso pa rin naman ngayon ang forwarded texts, lalo na yung mga dapat mo raw i-send sa ganito karaming tao kasi pag di mo ginawa ay mamalasin ko o merong hindi magandang mangyayari sa iyo. Ang naalala kong mga forwarded messages noon ay yung mga tipong kapag  patuloy mong pinindot ang messages ay nabubuo  ang pagiging bear, puso, patak ng ulan at kung anu-ano pa ang mensahe. Naalala nyo pa yung mga ganuong messages noon?

Sa ngayon, mataas na ang capacity ng mga cellphone at may kakayahan ng mag padala ng messages ng mahaba at kita ng buo sa screen kaagad. Dati paliitan ng cellphone. Ngayon uso na ang malaki. Paano kaya  gamitin sa pantawag yung  Samsung Galaxy Tab? Nahawakan ko  itong galaxy ng mamasyal ako sa Shangrila Mall, (yung mall malapit sa SM Megamall)

Malaki na talaga ang  pagsulong ng teknolohiya.  Noong di pa uso ang cellphone at may kausap ka na magkikita kayo sa ganitong oras at lugar at  di pa sya dumarating, di mo alam ang gagawin mo kung patuloy kang maghihintay o aalis na kasi di mo alam kong natrapik lang o na-indian ka na. Sana noon pa dumating ang cellophone. Naalala ko kasi nung high school pa ako kapag may group project ang hirap ng coordination. Ang mga kaklase dapat talagang puntahan sa bahay. Kapag malayo ang bahay ng classmate at wala silang telepono mahabang lakad o sakay ang gagawin.  Ang masakit pagdating sa bahay ng kaklase wala sya doon kasi umalis dahil may pinuntahan, nagkasalisi o di kaya ay nagtago talaga.

Oo nga pala, bago ang cellphone meron pa munang pager.  Uso pa yung mga salitang “i-page” mo na lang ako. Ito yung maliit na device na karaniwang nakasukbit sa sinturon at tumutunog kapag may message na ipinadala sa iyo. Ang process dito, tatawag ka sa landline tapos ipapadala ng easycall yung message mo. Sa pagdating ng cellphone, nabura ang mga negosyong ito.  Nawala na yung mga paging companies. Marami tuloy ang nawalan ng trabaho. Humina at tuluyan na ring nawala yung telegram ng postal office. Nawala na rin sa uso yung “loveletter”na gamit sa panliligaw. Ngayon kasi text text na lang.

Malaking ginhawa ang pagdating cellphone. Nabago nito ang proseso ng komunikasyon. Naging lalong bumilis ang dati ng may tengang mga balita. Kahit nasa abroad pa ang kaibigan o kamag-anak, madali ng makibalita dahil sa cellphone.  Ang di lang okay sa pag-kakaroon ng cellphone, sabi nga ng iba, ay madali ka na rin hanapin ng mga taong gusto mong pagtaguan tulad ng boss, GF, wife, teacher at mga taong kung saan ikaw may debt .

Ano kayang uri ng teknolohiya pagdating sa pakikipag-komunikasyon ang sisibol sa mga darating na panahon?

This entry was published on March 28, 2011 at 1:18 pm and is filed under Uncategorized. Bookmark the permalink. Follow any comments here with the RSS feed for this post.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: